Historiani Pëllumb Xhufi, i ftuar në emisionin “Dritare TV”, ka theksuar se Himara përbën një nga trevat shqiptare më të dokumentuara në burimet historike, si në periudhën mesjetare ashtu edhe gjatë epokës osmane. Sipas tij, ekzistojnë dëshmi të shumta që konfirmojnë vazhdimësinë shqiptare të kësaj zone ndër shekuj, duke e bërë atë një pikë kyçe në studimet historike për jugun e Shqipërisë.
Ai u ndal veçanërisht te regjistri osman i vitit 1583, një nga dokumentet më të detajuara të kohës, i cili ofron një pasqyrë të qartë mbi organizimin e fshatrave të Himarës dhe strukturën e popullsisë. Në këtë regjistër, sipas Xhufit, emrat e kryefamiljarëve janë tipikisht shqiptarë – si Gjon, Gjin, Dedë, Nikë, Kolë – dhe këta emra shtrihen gjerësisht në gjithë krahinën e Labërisë, duke dëshmuar identitetin etnik dhe kulturor të banorëve.
Po ashtu, ai përmendi edhe dokumentet veneciane, të cilat i përkasin periudhave kur një pjesë e bregdetit shqiptar ishte nën ndikimin e Republikës së Shën Markut. Këto burime, sipas tij, e përshkruajnë Himarën si një krahinë qartësisht arbërore, me një organizim të mirëfilltë territorial që shtrihej nga qyteti i Shën Sergjit (Sergiopolis) deri në zonat e brendshme si Kurveleshi.
Në vijim, Xhufi theksoi se në shekujt XIV–XV kjo trevë përmendet në burime si “Arbëri”, një term që përdorej për të identifikuar hapësirat shqiptare të kohës. Ndërsa sa i përket emërtimit “Labëri”, ai shpjegoi se ky është një zhvillim më i vonshëm gjuhësor, i ardhur si rezultat i një metateze nga fjala “Arbër”, duke reflektuar evoluimin e gjuhës dhe të emërtimeve ndër shekuj.
