Një pasdite të lagur nga shiu në Boston, Dr. James Parker e gjeti të varrosur nën grumbuj fytyrash të harruara në shtëpinë e ankandeve të Morrison-it. Një portret i thjeshtë studioje nga viti 1890. Gjashtë figura afro-amerikane. Veshur perfekt. Krejtësisht të palëvizshme. Shumë perfekte.
Në një shikim të parë dukej si dinjitet i ngrirë në sepia. Një familje e begatë. Një mbijetim i rrallë nga një epokë që fshiu më shumë sesa ruajti. Por James kishte mësuar të shikonte atë që të tjerët injoronin.
Duart shkatërruan gjithçka.
Ishin të gabuara. Jo të pakujdesshme. Jo aksidentale. Të gabuara në një mënyrë që dukej qëllimisht. Tre gishta të shtrirë ku duhej të ishin të relaksuar. Një gishta e gishtit kthyer mjaftueshëm për t’u vënë re. Një pëllëmbë e shtypur në gjoks, sikur duke bërë një betim që askush nuk mund ta dëgjonte.
James bleu fotografinë për pesë dollarë dhe e çoi në zyrën e tij, ku imazhi refuzonte të sillte vetëm historinë. Nën zmadhim, gjestet shndërroheshin në qëllim. Çdo pozë mbahej gjatë ekspozimit të gjatë të viteve 1890. Çdo sinjal ishte i zgjedhur, jo i pozuar.
Hulumtimi i tij e çoi diku ku librat shkollorë preferonin ta linin të varrosur. Rruga e Nën-Tokës. Jo versioni romantik, por ai i qetë. Gjuha pa fjalë. Gjuha e duarve.
Skicat në një ditar të harruar përputheshin saktësisht me gjestet.
Kalim i sigurt. Lidhje gjaku. Mbijetues.
Por data nuk kishte kuptim.
Rruga kishte përfunduar dekada më parë. Skllavëria ishte hequr. Liria, të paktën në letër, kishte ardhur. Pra, pse një familje në Filadelfi do të kodonte sinjale arratisjeje në një portret formal?
Përgjigjja filloi të shfaqej në një libër të pluhurosur të një studioje fotografike në pronësi të një afrikano-amerikani. Një rresht dallohej.
“Familja Lawrence. Sesi special. Pa tarifë.”
Dhe pastaj James gjeti imazhin e dytë.
I marrë të njëjtën ditë.
Me sinjale të ndryshme.
Kuptime të ndryshme.
Dhe një mesazh që nuk ishte menduar kurrë për të.
Fotografia nuk dokumentonte të kaluarën.
Po paralajmëronte të ardhmen.
Credit: Past aperfects
